Ik las gisteren op Threads dat wat je zaait je ook zal oogsten. Je zal wel denken; Afa, dat is zo een bekende uitspraak. Hoezo heb je het hier nu over? Soms zijn de simpelste uitdrukkingen toch even nodig om de dingen in perspectief te zetten. Wat je zaait, heeft invloed op wat je uiteindelijk oogst. In je woorden, je daden, je relaties, je vrijgevigheid, je eerlijkheid en je bereidheid om te vergeven. Het is iets om over na te denken. Toch reageren we verrast wanneer het tijd is om te gaan oogsten. We kijken verbaasd op naar de boom die vrij krachtig staat, zijn wortels verspreid diep in die vaste grond. Het is pijnlijk om terug te kijken en spijt te hebben. Diepe steken rond de hartstreek krijg ik ervan.. Maar een wijze man heeft mij recentelijk gezegd dat mensen geen fouten maken; het zijn lessen. In dezelfde adem zei hij: dus het is belangrijk dat je dezelfde fouten niet meer maakt. Ik wilde hem niet wijzen op het feit dat hij die lessen toch fouten had genoemd, omdat hij 'on a roll' was in ons bijna-een-uur-durende gesprek. 

Het is een feit: de scholen zijn ook in België weer begonnen. De zomervakantie duurt hier maar liefst acht weken. Ooit vond ik het veel te lang duren, maar nu is het veel te snel voorbijgegaan.

Met mijn vingertje omhoog en licht voorovergebogen doe ik mijn entree met een nieuwe blog. Jongens, jongens, jongens, wat heb ik de afgelopen maanden toch allemaal meegemaakt. Elke keer wanneer ik inlog, besef ik dat de tijd heel vlot vooruitgaat. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen en de vraag beantwoorden die velen mij de afgelopen maanden hebben gesteld: waar blijft je boek, De avonturen van Manou en Anansi de spin?

We zijn een paar weken verder en ik ben druk bezig geweest met De avonturen van Manou en Anansi de spin. Ik ga gestructureerd te werk en werk naar een publicatie toe waar ik trots op kan zijn. 

Wat een genot om terug te zijn. Het voelt eerlijk gezegd zeer vertrouwd. Ik heb bijna een jaar niet tot jullie gesproken via black letters. Wat de reden daarvan is, is moeilijk te zeggen. Niet omdat ik het niet wil zeggen, maar omdat ik het niet weet. Er was een gebrek aan motivatie en discipline, dat staat vast. Toch heeft een ‘gebrek aan’ altijd een onderlaag. Wanneer ik erachter ben gekomen wat eraan ten grondslag lag, zal ik het zeker met jullie delen.

Mijn gevoelens bevinden zich in een wervelwind van precies wat ze zijn: gevoelens.Doorzettingsvermogen en discipline staan letterlijk in vijandschap met mijn gevoel. De eerste twee zijn vrij objectief en verwachten maar één ding: kiezen om te doen, terwijl het kindje gevoel de tijd wil nemen om de zaken te doorgronden en te bespreken. Daar heb ik gewoonweg geen tijd voor als ik dingen gedaan wil krijgen.

Hoe ontwikkelt een persoon zich? Dat is de vraag die ik vandaag in mijn morning pages opschreef. Waar begin je met het ontwikkelen van jezelf als schrijver? In principe ben ik er al mee bezig maar ik dacht al na over de verdere stappen. Ik heb gauw de neiging om ver vooruit te denken. "Je zit er middenin!" "Laat het organisch verlopen, Afa" stel ik mezelf gerust in de tweede alinea.

Het is vrijdagavond en terwijl sommigen zich voorbereiden op een avondje uit of een relaxte avond voor de buis met een lekkere snack en een glas wijn waar je u tegen zegt, denk ik eraan welk boek ik zal oppakken. Hier in België is het krokusvakantie. De kids kijken ernaar uit en ik eigenlijk ook. Al moet ik eerlijk zeggen dat de enige reden dat ik ernaar uitkijk is om wat slaap in te halen. Ik ben de laatste tijd zo ontzettend moe. Dat ijzerdrankje van Holland & Barrett mag gauw zijn werk gaan doen, want ik heb ontzettend veel te doen.

Ik ben bezig een verhalenbundel te schrijven voor jonge kinderen. Een paar verhalen over een klein Surinaams meisje dat samen met haar vrienden de leukste avonturen beleeft. Ik zat er lekker in totdat ik er niet meer in zat. En daar zat ik dan, aan mijn keukentafel – die volgens een vriendin geen keukentafel is, maar een eettafel – starend naar mijn laptopscherm. Dat scherm, dat normaal mijn verhalen tot leven brengt, had me deze keer niets meer te bieden dan een halve pagina. In mijn vorige blog had ik je verteld over mijn Amerikaanse vriendin Julia en de verschillende dingen die ik volgens haar zou moeten doen om dichtbij de kern van mijn creativiteit te blijven. Toen die boze blokkade zich zo aandrong, ben ik spullen gaan kopen voor mijn artist date. Lekker low budget, want het geld voor het werk dat je leest staat nog niet op mijn rekening. IJverig vulde ik mijn mandje met een nieuw pak stiften en een bedrukt doek vol met bloemen en een grote vlinder in het midden.

Black Letters van Puurafa is gepubliceerd; we zijn live. Wat een heerlijk gevoel om te weten dat mensen toegang hebben tot iets waar je je hart en ziel in hebt gestopt.

Op mijn oude lagere school heerste een warme cultuur. Aan het eind van het schooljaar ontvingen leerlingen certificaten voor eigenschappen zoals zorgzaamste leerling, slimste leerling en creatiefste leerling. Elk jaar weer won ik slimste leerling. Welk kind zou niet trots zijn om zo’n certificaat in ontvangst te nemen? Nou, ik. Sterker nog, ik was teleurgesteld.