Met mijn vingertje omhoog en licht voorovergebogen doe ik mijn entree met een nieuwe blog. Jongens, jongens, jongens, wat heb ik de afgelopen maanden toch allemaal meegemaakt. Elke keer wanneer ik inlog, besef ik dat de tijd heel vlot vooruitgaat. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen en de vraag beantwoorden die velen mij de afgelopen maanden hebben gesteld: waar blijft je boek, De avonturen van Manou en Anansi de spin?

Nou, ik weet het niet. Mijn studie en een hoop getwijfel hebben ervoor gezorgd dat ik er verder niets meer mee heb gedaan. Ik heb een nare gewoonte om dingen niet meteen af te ronden. Toch heb ik hoop en geloof dat ik het uiteindelijk zal uitgeven. Ik weet alleen niet wanneer.

Het zusje van een hele goede vriendin van mij gaat morgen trouwen. Mij en nog een paar andere vriendinnen is gevraagd om een brief te schrijven aan de bride-to-be. Kun je je voorstellen dat ik na maanden weer achter mijn laptop ben gedoken om te schrijven? Dat maakt de brief niet minder sterk, integendeel. Ik heb vanuit mijn hart geschreven en het heeft natuurlijk geholpen dat ik wat te zeggen had. Het is een big deal, hè, zo’n huwelijk.

Ik zit erover na te denken om wat leven te brengen in mijn sporadische blogs. Ik bedoel: een fotootje hier en daar zou de boel wel opleuken. Vind je zelf ook niet? Laat het weten in de reacties.

Ik dwaal af...

Die brief heeft dus een vlam in mij aangewakkerd om weer achter die laptop te kruipen en te schrijven. Zo heb ik mijn weg teruggevonden naar de blog en naar mijn Engelstalige verhalenbundel, The Rose That God Restored. Ik moet nog één verhaal eraan toevoegen en dan is het klaar. Het ziet ernaar uit dat ik dit boek eerder laat afdrukken dan De avonturen van Manou en Anansi de spin.

Denk je dat ik volgende week terug ben met een nieuwe blog? Of zien we elkaar weer over een paar maanden?